Tomasz Dalasiński w wierszu zapowiadającym książkę „Pustek”.
Atomy
Córce, pierwszego dnia
Oto trzymam cię w rękach, drobniutką i drżącą, delikatną jak światło
zlizane ze świtu. Zginam się pod ciężarem
mojego czasu w tobie
i tak bardzo się boję, gdy widzę, jak lżejsza
od ciszy leżysz kiedyś w czyichś innych rękach
i ostatkiem sił chwytasz przedśmiertne powietrze,
i szarzeje ci skóra, i gniją narządy,
i z każdego otworu ciała coś ci cieknie, i jak jeszcze przed chwilą
wcale cię nie było, tak zaraz się pokruszysz, rozsypiesz
w atomy, i nie wiem, naprawdę nie wiem, kto i w jakim celu
wymyślił dla nas udział
w tak okrutnym pięknie.
Obecność Tomasza Dalasińskiego
Jestem niezwykle wdzięczny Tomkowi Dalasińskiemu za zgodę na przedpremierową publikację jego przejmującego wiersza „Atomy”, który łączy czas początku z czasem kresu w egzystencjalnie wyraźnym, więc również uniwersalnie tragicznym rzucie. Wiersz wchodzi w skład tomu „Pustek”, który ma się ukazać jeszcze w roku 2026 nakładem Wydawnictwa J.
Tomka Dalasińskiego czytelnikom poezji współczesnej nie trzeba specjalnie przedstawiać, ponieważ co najmniej od roku 2010, kiedy to wygrał Tyską Zimę Poetycką projektem tomu Zeitmusik, jest poetą na scenie krajowej stale i silnie obecnym, znakomicie rozpoznawalnym i pozostającym w ciągłym rozwoju.
Praktyka pisania (a więc i myślenia) poetyckiego porządkującego biografię osobniczą i układającego się w biografię poetycką, zamiłowanie do konkretu, empiryzm, wierność zasadzie zrozumiałości, podobieństwa konstrukcji składniowych, uniwersalność humanizmu – to wszystko zbliża mnie do jego stanowiska, czego efektem jest dobry dialog. Następnym razem, gdy spotkam Tomka, zapytam się o możliwości nazywania rzeczy po imieniu, co w obecnym czasie (dziś, 8 stycznia 2026 w Minneapolis, bandyci występujący w imieniu państwa Stany Zjednoczone zamordowali poetkę Renee Nicole Good, a prezydent tegoż państwa nazwał ją „terrorystką”…) może przychodzić z trudnością.
Zostaw odpowiedź